Diese Geschichten stammen aus dem Buch: "Bruckenau,
eine Banater Heckengemeinde an der Bergsau"
Die Gicklsopp
Seitenanfang
Die Leit aus de umliegende Ortschafte, die Johrmarker,
Bentscheker usw. hun uns Bruckenauer immer verspott, weil mer iwer de Kokosch
„Gickl“ gsaat hun, statt Supp „Sopp“, un iwer die Aue „Aache“. „Fahr mer
uf die Bruckenauer Kerweih,“ hun se gsaat, „dort krien mer Gicklsopp mit
Aache“.
Unser alter Banpater hot des awer mol an Kerweihsunntach
noch de Mess richtich gstellt mit der Sopp. Des Wort kummt vum französische
„soupieren“ un do sein mir Bruckenauer dene anre zuvorkumm un hun uns schnell
die erschte Buchstawe ghol.
Lauter Endsticker
Seitenanfang
Sunntachs is meistens Sopp un Fleisch gekocht gewe,
mit Pardeis-, Kaper- oder Knowlochsoß un Krumbire. Gerwestrudl mit
Makse, Niss oder Lekes gfillt, hot a nit fehle därfe. So war’s aach
bei der Margetsweß. Mit aaner Phan Strudel hot se awer nit genuch
ghat, weil ihre Bu Strudl, un besonders die Endsticker, arich gern gess
hot. Sie is druf kumm, wann mer die Strudl anfach in de Mitt dorchschneit,
hot mer lauter Endsticker. So hot ihre Bu nor des „Beste“ esse brauche.
Zwerch iwer
die Gärter Seitenanfang
Wie des frieher schun uf’m Dorf war, sein die große
Buwe oweds fortgang, un manichsmol beim Kumrad in die Weinkammer gerot.
Wein war jo in Bruckenau
genuch.
De Hannes un de Josep aus de Saulännergaß
ware mol bei so aaner Weinprob in de Roßmillergaß. Wie beim
Haamgiehn dem Josep sei Fieß nimi weiter hun wolle, hot de Hannes
sei Freind doch nit im Stich losse kenne. Weil de Wech dorch die Gärter
kerzer war, hebt er de Josep iwer de Zaun, krawelt noch un schleppt ne
weiter. Do war awer glei wiedr a Zaun. De Hannes hebt de Josep driwer,
krawelt noch un … des hot sich noch paarmol wiedrhol. De Hannes war schun
fuchtich un mied, den schwere Josep so oft iwer de Zaun zu hewe. Er hot
aach nit verstann, wu die ville Zein herkumm sein. Es is ’m nix iwrich
geblieb, wie uf des Licht zuzugiehn, was mer in der dunkl Nacht vun weitm
gsiehn hot.
Später hot sich’s rausgstellt, daß se
statt gradaus, zwerch iwer die Gärter gewanklt sein un schun beim
Filipps-Matze-Johann uf de Schanz ware. Des Licht is awer vum Musikusch
uf’m Hunsberch kumm.
Rawre
in de Saulännergaß Seitenanfang
Im Winter is mer oweds in die Spinnstub gang. Es
ware die Nochberschleit aus aam Eck, die zammgang sein. Noch’m Nachtesse
war’s Viech versorcht, no hot
mer die Latern ongfang un is dorch de Schnee, der so scheen geknerscht
hot, in die Reih’ gstappt. Die Weiwer hun Woll gspunn, Strimp gstrickt
oder Schuh ghäklt. Die Mädicher hun Oweticher, Tischticher oder
Kamplsäcklcher genäht. Dezu hun se gepatschte oder gekochte Kukruz
gess. De Wein zu verkoste war Männersach. Es is aach hart zugang,
wann se vum Kriech verzählt hun un jeder mehr erlebt ghat hot.
Aamol war die Reih’ bei de Margetsweß un’m
Vettr Niklos. Der hot oft Schawrnack gertieb, so aach an dem Owed. Er is
mol nausgang un hot geruf:
„Rawre! Rawre! Männer kummt, kummt schnell! Die hun unser Worscht
un Schunke stehle wolle. Schaut, do leit a Schunke im Gang! Dort laafe
se dorch de
Garte.“ Die Männer hun nix gsiehn, sein awer je noh, dorch de
Garte, geger die Darwasch.
Nor dem Vettr Hannes is die Sach verdächtich vorkumm. Er holt de Niklos
am Schlawitche un beitlt’ne grindlich: „Uns soo d’ron zu krien! – Weh’
dir! Irgendwann kriest’s z’rick! Des is versproch!“
De Grenadiermarsch
Seitenanfang
Zwaa Männer ware mol im Tachlohn bei bessre
Leit Holz schneide. Weil se aach die Kost griet hun, hot die Hausfrau gsaat:
„Seid nor recht fleißich! Es gebt Grenadiermarsch zu esse. Des is
was Gutes.“ A Esse mit so aam nowle Nome, do muß schun was dehinner
sein, hun sich die Männer gfreit un tichtich geärwet. Wie’s Mittach
war, hot die Hausfraa geruf. Die Männer schaue in die Schissl un es
kummt ne nit zum glaawe. Daß „Krumbir un Kneedle“ aach so haaße
kenne, hun se nit gewißt. Hot der Nome etwas mit de gereeste Zwiwle
un dem rote Paprika zu tun? …
Sieße
un saure Pardeis Seitenanfang
Die Schwestre Anna un Evi hun in de Kollektiv geärwet.
Wann uf’m Feld drauß’ Mittachspause war, hun se sich uner de Baam
gsetzt un de Tanister mit Brot,
Speck un Pardeis ausgepackt. ’s Anna, de Gabor, hot alles vertaalt,
jedi Pardeis dorchgschnitt, je aan Hälft for sich ghal un die aner
Hälft de Schwester gewe. Do
froot die Susiweß: „For was machst du des so? Du kennst doch
die Pardeis aach ganzer vertaale.“ „Oh na,“ saat’s Anna „es kennt doch
sein, daß die aan Pardeis
sießer un die aner saurer is, un ich grad die sauer verwisch.“